“veerkrachtige mensen maken het positieve verschil in organisaties”

Een zelfstandig ondernemer boetseert regelmatig aan zijn baan. Het is onderdeel van je eigen professionaliteit. In klassieke organisaties verloopt dat meestal anders. De structuur kan de beperking geven, of het excuus zijn. Daarover verschillen de meningen.

read more

Vorig jaar schreef ik een blog met de titel Tussenruimte & iPhone. De iPhone was net in mijn leven gekomen en ik ontdekte de zwarte kant van altijd online zijn. Ik miste de leegte. De tijd zonder enige activiteit. Geen gedoe, geen gepraat, geen muziek, geen app. Rust en stilte waarin mijn interne ‘processor’ zijn werk kan doen. Voor de noodzakelijke dataverwerking. Om daarna weer fris het leven in te stappen.

Tussenruimte is voor mij belangrijk. Maar de laatste weken laat ik me meeslepen in de stroom van digitale mogelijkheden en online impulsen. Het lijkt alsof mijn rust en creativiteit worden opgegeten. Weggevaagd door Social Media, internet & mail. “Even berichtjes checken”. Ik voel dat mijn spanningsboog verkort, ik ervaar een gebrek aan concentratie. Stop! Dit is niet wat ik wil.read more

“Voel de levenskracht in je”, dat zei yoga-Frank na een intensieve oefening. En - verbazing!- ik voelde de oerkracht in me, ik werd één met die kracht. Rustig én sterk. Los én stevig tegelijk. Ik begreep eindelijk, eindelijk! wat hij bedoelde. Want deze oefening doe ik vaak tijdens mijn wekelijkse yogales. En tot voor kort was het vooral pijnlijk.  Benen die niet willen strekken, een onderrug die niet meebeweegt, armen die zó zwaar voelen. Door mijn hoofd zoemde: “Hoe blijf ik staan? Val ik niet om? Hoe houd ik dit vol?”

Ik hield vol, ik bleef staan, mijn lijf gaf zich over. En het voelde geweldig. Ik denk er elke dag aan. De oerkracht blijft bij me.

Ik hoor deze vraag zeker één keer per dag. Maar soms ook een keer of vijf. Zoals afgelopen woensdagavond, tijdens de borrel van mijn Popkoor Haarlem. Complex vind ik het. Voorheen zei ik meestal gewoon “ja, prima. En met jou?” Nu kan dat niet meer. Want ‘er is iets met mij gebeurd’. Alleen zeggen “het gaat best goed” is nu niet genoeg. Dan volgen er altijd vragen als: “heb je nog veel pijn?” (mhaw, valt wel mee), “hoe is het nu precies gebeurd” (das een lang verhaal), “ben je weer aan het werk?” (druk op zoek naar nieuwe klus) en “Zie je er nog veel van? (…….ehhh…..).

Ik wil niet meer zo vaak vertellen over brandwonden, littekens en herstelproces. Mijn wereld is groter dan dat. Dus: het gaat me goed! ……..Life goes on……

Geschreven op 27 mei 2011

We kijken naar ‘de benen’. Wat zien ze eruit.
Prik, prik, prik. Smeer, smeer, smeer.
Verbinden maar. Klaar.

… Mijn laatste bericht komt uit april 2011. Waarom zolang een stilte? Omdat stilte de vanzelfsprekende weg was na 27 mei jl. Dit was de dag waarop ik mijn brandwonden opliep. Persoon en professie hebben elkaar juist de laatste maanden zeer intensief geraakt. Maar ik wilde mijn gedachtenspinsels in mijn herstelperiode niet via het internet delen. En zo voelt dat nog steeds. Het gaat nog komen. En tot die tijd lees je meer op:
Brandwondencentrum Beverwijk