“veerkrachtige mensen maken het positieve verschil in organisaties”

Afgelopen 1 juni was er een Waarmaakdag in de Gonnet26 te Haarlem. Was je er niet bij? Tja, das rot voor je… Ik kan er natuurlijk van alles over schrijven, over hoe geweldig het was… Maar ik kan het ook gewoon even laten zien met een foto-impressie van de dag!

read more

Ik schrijf af en toe een haiku. Kleine gedichtjes van 3 regels: 5 lettergrepen – 7 lettergrepen – 5 lettergrepen. Deze zet ik vervolgens op twitter: het meest vluchtige medium wat ik ken. En dat zeurde al een tijdje. Een tweet en weg is mijn haiku. In de digitale lucht waarin data en creativiteit oplossen, om nooit meer gevonden te worden. Maar: dit weekend is dit veranderd.

Al mijn haiku’s komen vanaf nu op één plek. Kom maar eens kijken op mijn site “Af en toe een Haiku”. Dan zie je het vanzelf!

Vorig jaar schreef ik een blog met de titel Tussenruimte & iPhone. De iPhone was net in mijn leven gekomen en ik ontdekte de zwarte kant van altijd online zijn. Ik miste de leegte. De tijd zonder enige activiteit. Geen gedoe, geen gepraat, geen muziek, geen app. Rust en stilte waarin mijn interne ‘processor’ zijn werk kan doen. Voor de noodzakelijke dataverwerking. Om daarna weer fris het leven in te stappen.

Tussenruimte is voor mij belangrijk. Maar de laatste weken laat ik me meeslepen in de stroom van digitale mogelijkheden en online impulsen. Het lijkt alsof mijn rust en creativiteit worden opgegeten. Weggevaagd door Social Media, internet & mail. “Even berichtjes checken”. Ik voel dat mijn spanningsboog verkort, ik ervaar een gebrek aan concentratie. Stop! Dit is niet wat ik wil.read more

Vrijdagochtend, rond 9.30 uur liep ik café Kobalt binnen, nieuwsgierig maar ook positief gespannen.  Vandaag zou ik ervaren wat er gebeurt in het Filosofisch Lab. Het café was gezellig én bruin, gelegen aan de Singel te Amsterdam. Toen ik binnenkwam herkende ik “het lab” direct. Was het de uitnodigende blik van het groepje mensen in de hoek? De rustige glimlach van haar, Kiki? Ik schoof aan en bestelde cappucino. Oke, daar gaan we…

Het Filosofisch Lab neemt je mee op een ‘denkavontuur’. Na mijn aanmelding voor de open aanschuifsessie – drie dagen voor de bewuste vrijdag- begon dit avontuur eigenlijk al. read more

“Voel de levenskracht in je”, dat zei yoga-Frank na een intensieve oefening. En – verbazing!- ik voelde de oerkracht in me, ik werd één met die kracht. Rustig én sterk. Los én stevig tegelijk. Ik begreep eindelijk, eindelijk! wat hij bedoelde. Want deze oefening doe ik vaak tijdens mijn wekelijkse yogales. En tot voor kort was het vooral pijnlijk.  Benen die niet willen strekken, een onderrug die niet meebeweegt, armen die zó zwaar voelen. Door mijn hoofd zoemde: “Hoe blijf ik staan? Val ik niet om? Hoe houd ik dit vol?”

Ik hield vol, ik bleef staan, mijn lijf gaf zich over. En het voelde geweldig. Ik denk er elke dag aan. De oerkracht blijft bij me.

Ik zit in de opstart van een onderzoeksproject over Droomrealisatie en Nieuw Organiseren. Woorden die je verschillend kan uitleggen. Doe ik nu nog even niet. Mijn vraag op dit moment is: “Wat gebeurt er allemaal al? Wie heeft hier al goed over nagedacht, wie blijft er authentiek en heeft toegevoegde waarde?”

Het voelt als chaos. Wat is hier al veel over gezegd, gesproken, geschreven en overgeschreven….. Wetenschappelijke studies en trendstudies, nieuwe theorieen, congressen, reallife stories, actieve discussies en gelukkig(!) ook concrete initiatieven. Ik ben zelf nog een toeschouwer. Maar ik ben niet gemaakt om op het balkon te zitten, nee, ik wil er inspringen!

Op welke wijze wil ik mezelf verbinden?

Ik heb al een tijdje niet geschreven. En dat is voor mij niet zo gezond. Want schrijven helpt mij bij het herstellen van balans. Schrijven is als stilstaan. Als ademhalen. Als lichaam voelen. Als omgeving ervaren. Adem in, adem uit. Adem in, adem uit. Ik plaats mezelf in de ruimte. Leef het leven volwaardig, word weer één geheel: lijf, hoofd, hart. En dan, als vanzelf doorbreek ik de zelfgecreëerde gevangenis van ‘doorgaan’. Dingen doen, dingen blijven doen.
De zon schijnt, de appelbloesem bloeit. De lente begint en de wereld gaat open. Ook ik doe weer mee. Ik ben er weer.