Een zelfstandig ondernemer boetseert regelmatig aan zijn baan. Het is onderdeel van je eigen professionaliteit. In klassieke organisaties verloopt dat meestal anders. De structuur kan de beperking geven, of het excuus zijn. Daarover verschillen de meningen.

read more

Eergisteren heb ik gevraagd. En eergisteren heb ik gekregen. Een vel vol geweldige ideeën. En god, wat was het spannend om een hulpvraag te stellen, staand voor een groep. Ik voelde het in mijn lijf. Maar ik deed het. En ik kreeg er- gratis en voor niets- enthousiasme, bruikbare kennis en nuttige tips voor terug.

read more

Om 07.00 uur gaat mijn radiowekker af. Als eerst hoor ik de pieptoon, dan ‘het journaal’.  Terwijl ik langzaam wakker word, hoor ik over woede en opstand, aanhoudende eurocrisis, bezuinigingen… Elke ochtend roepen politici, alwetende experts en verontwaardigde mensen hun vooruit bedachte boodschap. Terwijl mijn lijf nog loom is, stroomt mijn hoofd vol met meningen en negativiteit.  Wil ik dit nog ontvangen?

read more

Vorig jaar schreef ik een blog met de titel Tussenruimte & iPhone. De iPhone was net in mijn leven gekomen en ik ontdekte de zwarte kant van altijd online zijn. Ik miste de leegte. De tijd zonder enige activiteit. Geen gedoe, geen gepraat, geen muziek, geen app. Rust en stilte waarin mijn interne ‘processor’ zijn werk kan doen. Voor de noodzakelijke dataverwerking. Om daarna weer fris het leven in te stappen.

Tussenruimte is voor mij belangrijk. Maar de laatste weken laat ik me meeslepen in de stroom van digitale mogelijkheden en online impulsen. Het lijkt alsof mijn rust en creativiteit worden opgegeten. Weggevaagd door Social Media, internet & mail. “Even berichtjes checken”. Ik voel dat mijn spanningsboog verkort, ik ervaar een gebrek aan concentratie. Stop! Dit is niet wat ik wil.read more

Vrijdagochtend, rond 9.30 uur liep ik café Kobalt binnen, nieuwsgierig maar ook positief gespannen.  Vandaag zou ik ervaren wat er gebeurt in het Filosofisch Lab. Het café was gezellig én bruin, gelegen aan de Singel te Amsterdam. Toen ik binnenkwam herkende ik “het lab” direct. Was het de uitnodigende blik van het groepje mensen in de hoek? De rustige glimlach van haar, Kiki? Ik schoof aan en bestelde cappucino. Oke, daar gaan we…

Het Filosofisch Lab neemt je mee op een ‘denkavontuur’. Na mijn aanmelding voor de open aanschuifsessie – drie dagen voor de bewuste vrijdag- begon dit avontuur eigenlijk al. read more

Ik heb gisteren een mindmap gemaakt voor deze site. Waarom? Ik heb koudwatervrees over dit geintegreerde concept: Persoon & Professie. Toon ik mijn professie genoeg? Sluit ik aan bij mijn klanten en hun vragen? Schrikt mijn blog met ‘persoonlijk zoeken’ af? Ik wil juist zichtbaar maken dat persoonlijk zoeken OK is. Werkt dat wel zo? Kortom, even terug naar de basis. Hier de voorlopige uitkomst, leesbaar door in te zoomen.

Met dank aan het mindmapprogramma Freemind . Wil je ook mindmappen? In dit youtube filmpje hoor en zie je hoe je dit gratis kan downloaden.

In 2001 startte ik mijn eigen organisatie: Mens in Beeld. Uiteraard moest er een website komen. Die kwam er. Een creatieve dame maakte het ontwerp, ik schreef teksten en een techneut bouwde de site. Ik was trots! En ging vervolgens aan het werk.

Het ging goed. Ik was druk aan het werk bij mijn klanten. Ondertussen groeide mijn ervaring, volgde ik een studie, startte ik met coaching. Mijn dienstverlening werd breder en anders. Maar die info kwam niet op mijn site. Mijn webbeheerder was vertrokken met de noorderzon. En zelf doen? Hoe dan..?read more


Perfectionisten staan alleen. 
Ben ik een perfectionist? Dat was ik wel. Het slaapt ergens van binnen. Winterslaap? Houwen zo. Meer aanwezig is de motor die zegt: wees sterk!  Zorg voor jezelf, zorg dat je ‘slaagt’, je moet het alleen doen. Dat soort innerlijk geprietpraat. Begrijp me niet verkeerd. Die innerlijke berichten zijn vaak nuttig. Het is een fantastisch systeem om jezelf te helpen, juist als het even tegenzit. Alleen soms zit het ook in de weg. Bijvoorbeeld als je wel wat hulp kan gebruiken. En je niet weet hoe je daarom kan vragen. Of, als mensen je gaan helpen en je niet weet hoe je deze hulp vriendelijk ontvangt.

Je kan je conclusies trekken. Hulp vragen en ontvangen is niet mijn natuurlijke kwaliteit. Maar ik leer! Dankzij de mensen om mij heen. En hier ben ik, mijn voeten op de grond. Met alles wat mij mens maakt. Ik neem het hele pakketje mee naar mijn klanten, naar mijn contacten, naar mijn vrienden. Ik laat me zien, zoal ik ben. Het beeld hoeft niet opgepoetst. Ik glim vanzelf.

Er hoeft steeds minder, er mag steeds meer.

“Voel de levenskracht in je”, dat zei yoga-Frank na een intensieve oefening. En – verbazing!- ik voelde de oerkracht in me, ik werd één met die kracht. Rustig én sterk. Los én stevig tegelijk. Ik begreep eindelijk, eindelijk! wat hij bedoelde. Want deze oefening doe ik vaak tijdens mijn wekelijkse yogales. En tot voor kort was het vooral pijnlijk.  Benen die niet willen strekken, een onderrug die niet meebeweegt, armen die zó zwaar voelen. Door mijn hoofd zoemde: “Hoe blijf ik staan? Val ik niet om? Hoe houd ik dit vol?”

Ik hield vol, ik bleef staan, mijn lijf gaf zich over. En het voelde geweldig. Ik denk er elke dag aan. De oerkracht blijft bij me.

Ik zit in de opstart van een onderzoeksproject over Droomrealisatie en Nieuw Organiseren. Woorden die je verschillend kan uitleggen. Doe ik nu nog even niet. Mijn vraag op dit moment is: “Wat gebeurt er allemaal al? Wie heeft hier al goed over nagedacht, wie blijft er authentiek en heeft toegevoegde waarde?”

Het voelt als chaos. Wat is hier al veel over gezegd, gesproken, geschreven en overgeschreven….. Wetenschappelijke studies en trendstudies, nieuwe theorieen, congressen, reallife stories, actieve discussies en gelukkig(!) ook concrete initiatieven. Ik ben zelf nog een toeschouwer. Maar ik ben niet gemaakt om op het balkon te zitten, nee, ik wil er inspringen!

Op welke wijze wil ik mezelf verbinden?

Ik hoor deze vraag zeker één keer per dag. Maar soms ook een keer of vijf. Zoals afgelopen woensdagavond, tijdens de borrel van mijn Popkoor Haarlem. Complex vind ik het. Voorheen zei ik meestal gewoon “ja, prima. En met jou?” Nu kan dat niet meer. Want ‘er is iets met mij gebeurd’. Alleen zeggen “het gaat best goed” is nu niet genoeg. Dan volgen er altijd vragen als: “heb je nog veel pijn?” (mhaw, valt wel mee), “hoe is het nu precies gebeurd” (das een lang verhaal), “ben je weer aan het werk?” (druk op zoek naar nieuwe klus) en “Zie je er nog veel van? (…….ehhh…..).

Ik wil niet meer zo vaak vertellen over brandwonden, littekens en herstelproces. Mijn wereld is groter dan dat. Dus: het gaat me goed! ……..Life goes on……

Geschreven op 27 mei 2011

We kijken naar ‘de benen’. Wat zien ze eruit.
Prik, prik, prik. Smeer, smeer, smeer.
Verbinden maar. Klaar.

… Mijn laatste bericht komt uit april 2011. Waarom zolang een stilte? Omdat stilte de vanzelfsprekende weg was na 27 mei jl. Dit was de dag waarop ik mijn brandwonden opliep. Persoon en professie hebben elkaar juist de laatste maanden zeer intensief geraakt. Maar ik wilde mijn gedachtenspinsels in mijn herstelperiode niet via het internet delen. En zo voelt dat nog steeds. Het gaat nog komen. En tot die tijd lees je meer op:
Brandwondencentrum Beverwijk

Ik heb al een tijdje niet geschreven. En dat is voor mij niet zo gezond. Want schrijven helpt mij bij het herstellen van balans. Schrijven is als stilstaan. Als ademhalen. Als lichaam voelen. Als omgeving ervaren. Adem in, adem uit. Adem in, adem uit. Ik plaats mezelf in de ruimte. Leef het leven volwaardig, word weer één geheel: lijf, hoofd, hart. En dan, als vanzelf doorbreek ik de zelfgecreëerde gevangenis van ‘doorgaan’. Dingen doen, dingen blijven doen.
De zon schijnt, de appelbloesem bloeit. De lente begint en de wereld gaat open. Ook ik doe weer mee. Ik ben er weer.


“Ik ken je al een tijdje maar wat doe je nu precies?”
Deze vraag kwam vandaag weer eens langs tijdens een netwerk meeting. Opnieuw een confrontatie met mijn eigen profiel. Zo gaat dat, al jarenlang. En vandaag merkte ik ineens: ik vind het niet meer erg. Ik krijg er lol in…..

Want ik ben en blijf een generalist. read more